ASTD 2012 slotdag of the Glass Cliff.

David Rock is hot. Hij staat nu al nr 1 om volgend jaar key-note speaker te worden. Zijn sessies, en het waren er meerdere, trekken telkens weer volle zalen. Is het de prefix neuro die zo’n massale interesse wekt. Zullen we dan eindelijk een wetenschappelijke verklaring krijgen voor ons gedrag, zal men de circuits kunnen detecteren die het onderscheid maken tussen een good en excellent leader en zullen we daar dan op kunnen ingrijpen, misschien een pilletje nemen ipv een opleiding volgen ? De verwachtingen zijn en blijven hooggespannen. Zeker wanneer hij voor zijn laatste sessie de assistentie krijgt van Steven Poelmans, ja een Belg op het podium en hij doet het niet slecht. Rock zet zowat alle misverstanden ivm tijd- en ruimtebeleving, beslissingen en motivatie op een rijtje. Op een week hebben we slechts 6 u productieve tijd, best thinking gebeurt maar voor 10 % op het werk, senior managers zijn niet de beste beslissers en onze hersenen zijn sociaal op zich. En mits wat hocus pocus – Rock geeft niet aan op welke manier hij onderzoekt – komt hij dan tot boeiende conclusies maar hij waagt zich voor dit publiek niet aan wetenschappelijke onderbouw. We hebben diversiteit nodig in tijdsbeleving om ons te kunnen focussen – zie the heathy mind platter -, werknemers die controle hebben over de inrichting van hun werkplek zijn 32 % meer productief, wie sterk doelgericht is is per definitie minder mensgericht en motivatie is zeer individueel. Voor meer info lees mijn boeken of see next year ?

Heidi Grant Halvorson sloot dit jaar af. Het zal wel toevallig geweest zijn dat de vrouwen de conventie mochten afsluiten – de glass cliff – want de zaal zat nog maar halvol. En terecht, Heidi mist de bravoure en show om 10.000 man/vrouw aan haar lippen te laten hangen. Geen ronkende namen van bedrijven en ceo’s zoals collega key-note speaker Jim Collens, geen pianostukjes om haar verhaal inlepelbaar te maken zoals John Kao de dag voordien, maar gewoon, degelijk, wetenschappelijk opgezet onderzoek met een beperkte, maar gerichte focus. Ik geef toe dat ik mij bij wijlen terug student voelde, maar het was geen onaangenaam sentiment. Haar these is heel eenvoudig: stop being good, try to get better, in stead of proving one should improving, in plaats van jezelf te vergelijken met de anderen, vergelijk je huidige prestatie met je laatste . En dit werd telkens weer aangetoond met degelijk opgezet onderzoek en frappante resultaten in het voordeel voor de get better mindset. De gebroeders Borlée zijn een bewijs van de getting better mindset, las ik vandaag in een vlaamse krant.  Als uitsmijter kregen we nog een handige tip mee om  de knowing-doing gap te verwinnen: bepaal niet alleen wat je gaat doen, maar ook When en Where en de kans dat je voornemens ook in daden worden omgezet is zoveel groter. Don’t visualize succes,  but visualize the step that makes succes happen. Heidi Grant Halvorson deed wat ze vertelde, walked her talk and tried getting better en was daar heel goed in.

Meer

Dag 3? Een knaller!

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen voor dag 3! De sessies waar ik naar uit keek waar elk toppers in hun soort.

Om 8 uur een sessie bijwonen over gamification? Fun verzekerd. Voor alle duidelijkheid: “Gamification typically involves applying game design thinking to non-game applications to make them more fun and engaging.” En dat maakt het meteen ook een zeer aantrekkelijk concept voor leren. Iedereen speelt spelletjes: gezelschapspellen, games,… Vooral de opkomst van games heeft het hele idee van spelen om te leren of performanter te worden de afgelopen jaren nieuw leven in geblazen.

Wat mij vooral op viel is dat er (1) blijkbaar een stroming is die het aspect play en fun propageert. Op funtheory.com vind je zo een aantal prachtige voorbeelden van hoe het anders én beter kan.  (2) dat ook hier de link wordt gelegd met neuroscience: met name dat spel – en vooral ook sociaal spel – bijdraagt tot de ontwikkeling van dopamine wat op zijn beurt zorgt voor een aangenaam gevoel. (3) dat er ook verder linken worden gelegd met de “biological drives op people.

Bijzonder boeiend en aanstekelijk om verder te exploreren en te bekijken wat we hier concreet mee kunnen. Het voordeel is alleszins dat de principes van games (the rules of play, E. Zimmerman) schaalbaar zijn en dus alom toepasbaar zijn. Het is een kwestie van focus!

Meer

Jamming en Vincent Van Gogh of de universaliteit van grote kunst.

Ik moet toegeven dat de metaforen uit de cultuur mij iets beter afgaan dan deze uit de sport, al was het maar omdat ze nog niet zo versleten zijn. Alhoewel de vergelijkingen tussen vb leiderschap en het dirigeren van een orkest ook al hol beginnen te klinken. Keynote spreker en d’office hype in de US John Kao kwam performen wat hij al in 1997 te boek had gesteld en hij deed dat met bravoure. We praten te veel over innovatie en doen er te weinig mee, wat in casu tot gevolg had dat hij regelmatig achter de vleugel plaats nam en zijn statements met noten improviseerde. Kao nam ons melodisch mee in zijn verhaal en bracht een coherent verhaal over improviseren, modulleren, keiharde discipline, samenspel om te eindigen met een citaat van Miles Davis: “ Play the silences, not the notes”. Een wervend verhaal, zeer illustratief maar niet vernieuwend.

Ger Driesen gebruikte dan weer een andere metafoor : “ Vincent Van Gogh” en synthetiseerde, zonder dat dit zijn bedoeling kan geweest zijn , de performance van Kao in “ 7 principles on learning”.

  • Eerste principe: Think inside the box, concentreer u op de kleine dingen in uw onmiddellijke omgeving, zoals muziek spelen uw wereld verkleint tot een opperste concentratie van alleen maar de muziek, zei Kao ’s mornes.
  • Tweede principe: “defeat the devil who’s in the details, study, study, study…of de vereiste van” minstens 10 jaar harde discipline om het pianospel enigzins te beheersen “.
  • Derde principe: je kunstwerk wordt beter door reflecties, voor Vincent Van Gogh in zijn brieven aan Theo, voor Kao door altijd weer opnieuw een “beginners mind” te hebben “in conversation with yourself”.
  • Bij het vierde prinicpe “ Discover your own story on motivation” hadden beide heren het over “mastery”.
  • Jamming in jazz is geen totale vrijheid maar het resultaat van improviseren, modulleren of “changing the rules when you master a level”, het vijfde principe.
  • Vincent van Gogh was de reïncarnatie van het zesde principe: “Value solitude, non loneliness”, wat Kao illustreerde met het beeld van de artiest in zijn houten barak in den hof.
  • En tot slot  het zevende principe: “circumstances, join them or beat them” ofte Kao: “innovation requires context, newcomers to move..”. Storytelling is dan ook vaak dezelfde inhoud in een altijd andere verpakking herhalen. Ondertussen luister ik naar de Goldberg Variaties van Bach.

Meer

7 reasons why strength-based leadership development just works better

Jack Zenger, stichter en bezieler van Zenger Folkman, houd eraan om zijn zaak evidence-based te bepleiten maar begint met een story over een leerkracht die een sterkte neerschreef voor één van haar leerlingen… maar hij maakt het verhaal niet af.

De strength-based aanpak is zeker aan het doorbreken. Dat neemt niet weg dat er nog heel wat mensen willen werken aan hun zwakkere punten. Dat is goed en beter nieuws want beide benaderingen kunnen een positief resultaat hebben. We moeten overigens mensen niet afraden te werken aan hun zwakkere punten als zij daartoe gemotiveerd zijn. Maar het punt is dus dat door te werken aan je zwaktes, je geen sterkte ontwikkelt. Je wordt ergens middelmatig in!

De vraag is waarom strengt-based dan toch beter werkt? Wel, zegt Zenger, daar zijn 7 goede redenen voor:

  1. je sterktes ontwikkelen is de enige manier om een uitzonderlijk leider te worden
  2. een focus op sterktes resulteert in een grotere verbetering in performance
  3. de organisatie heeft er baat bij
  4. het biedt een ruimer spectrum aan ontwikkelingsmogelijkheden
  5. het heeft een positieve impact op motivatie
  6. en een positieve invloed op de organisatiecultuur
  7. “much more fun to work on strengths”

Meer

De rode draad…

Ik ben na twee dagen wat op zoek naar een rode draad doorheen wat ik heb gehoord, besproken met collega’s, gelezen… op ASTD 2012. Dat is geen conclusie of besluit maar meer een tussentijdse inhoudelijke evaluatie. Ik geef u de top 3 mee van “namen” mee en de top drie topics die doorheen de sessies die ik volgde opduiken. Dit is geen exacte wetenschap (ik heb niet geturfd) maar een indruk.

Top 3 namen:

  1. Peter Drucker. Hij is niet meer maar blijft toch een van de meeste geciteerde autoriteiten op het vlak van leadership. Jim Collins deed met name een erg leuke vertolking van een gesprek dat jij ooit met de man had.
  2. Marcus Buckingham. Het strength-based gedachtegoed is niet meer weg te denken uit HR-land. O.m. Scott Blanchard – zoon van – sprak hierover in het kader van engagement en Jack Zenger heeft expliciet over “why strengt-based leadership makes more sense”
  3. Jim Collins. Naar de keynote verwijst iedereen graag om zijn zaak kracht bij te zetten. De zoektocht naar greatness in mensen en organisaties heeft dag 1 bijzonder bepaald.

Top 3 topics:

  1. De zoektocht en het streven naar “excellence” in verschillende betekenissen en context. Excellence in leadership (Disney, Collins), in customer service (delight) in learning (Google).
  2. Het belang van het kennen en herkennen van gevoelens en hoe ze bepalend zijn voor leadership en engagement (Blanchard, CCL)
  3. Transformatie en change als kernprocessen waarin HR een belangrijker rol moet spelen (Boudreau) en in leadership (Disney): a leaders is anyone who influenceer change.

Een top drie is een top drie maar ik geef u nog mee dat David Rock met zijn neuroleadership en ‘the brain-based organisation’ op veel bijval kan rekenen. Ik kijk al uit naar zijn sessie van morgenochtend!

Meer